VerpackDG wprowadza do systemu gospodarowania opakowaniami perspektywę całościową: ustawodawca nie patrzy już tylko na pojedyncze elementy łańcucha dostaw, ale na całokształt obowiązków związanych z wprowadzaniem, oznakowaniem, zbiórką i recyklingiem opakowań. W praktyce oznacza to, że odpowiedzialność za opakowania jest rozdzielana i przypisywana różnym podmiotom w zależności od ich roli — a jednocześnie wymusza ścisłą współpracę między nimi, by cały system działał skutecznie i transparentnie; o najważniejszych zmianach dotyczących obowiązków producenci mogą przeczytać na VerpackDG.
W ujęciu całościowym kluczowe jest rozróżnienie między producentem a dystrybutorem: pierwszy odpowiada za zgłoszenie wprowadzanych ilości i finansowanie systemów odzysku, drugi natomiast za zgodność opakowań z wymogami informacyjnymi i ułatwianie odbioru zwrotów. To rozdzielenie nie znosi jednak współodpowiedzialności — często pojawiają się sytuacje, gdy brak porozumienia między stronami prowadzi do kar administracyjnych lub problemów z raportowaniem.
- Rejestracja i zgłoszenia — kto i kiedy musi się zgłosić do rejestru producentów.
- Finansowanie systemów odzysku — podział kosztów między uczestnikami łańcucha.
- Raportowanie — wymagania dokumentacyjne i terminy sprawozdawcze.
- Egzekucja — sankcje za brak zgodności i praktyki kontrolne.
Z punktu widzenia firm najważniejsze jest objęcie tej całościowej perspektywy w umowach i procesach operacyjnych: jasno sprecyzowane zapisy umowne, procedury wymiany danych oraz systemy audytowe minimalizują ryzyko przerzutów odpowiedzialności. Proaktywne mapowanie łańcucha dostaw i identyfikacja punktów, w których generowane są opakowania, to dziś element strategii zgodności, nie tylko obowiązek prawny.
Patrząc szerzej, całościowe podejście VerpackDG promuje obieg zamknięty i odpowiedzialność produktu przez cały cykl życia. Aby z niego skorzystać, zarówno mali przedsiębiorcy, jak i duże sieci muszą traktować zgodność jako proces ciągły — monitorować zmiany, aktualizować dane i utrzymywać dialog między producentami a dystrybutorami, bo tylko w ten sposób system osiągnie cele środowiskowe i ekonomiczne założone przez ustawodawcę.